Бериќетот на рамазан – нема ниту една дова што не е одговорена и ниту едно добро дело што не е прифатено.

Еден од најголемите мотиви што може да ни помогне максимално да го искористиме благословеното време на рамазан е чувството дека рамазанот е можност која можеби нема да ни се врати повторно, ниту пак ќе се појави, како и размислувањето за оние кои го напуштиле светот, а кој лани постеле и клањале заедно со нас, а сега се под земја. Да знаел некој од нив дека тоа ќе му биде последен рамазан во животот, без сомнение секоја секунда од рамазанот ќе ја искористел во ибадет и добри дела.
Но, ние сè уште сме на дуњалукот и еве имаме уште една голема можност која можеби нема да се повтори следната година, па да не ја пропуштиме.

Секогаш кога некој верник ќе се сети на утрото на Бајрам и на моментот кога имамот од минберот им честита на оние кои го поминале рамазан во ибадет и кои, иншаллах, се наведени меѓу среќниците кои биле ослободени и спасени од џехенемскиот оган, неговото срце чука, неговото дишење е забрзано, го обзема неопислива мисла и почнува да се сеќава на штотуку завршениот рамазан, велејќи си: „Посакувам да спиев помалку за време на рамазан, да го искористев подобро мубарек времето на рамазан. Посакувам да учев повеќе хатми, да делев повеќе садака и да нахранев повеќе луѓе кои постат, камо да правев повеќе истигфар и да не пропуштив ниту еден ден, во времето на ифтар, во зори и после секој намаз, да не ја пропуштев довата“.
Нашите добри претходници (селефус-салих) практикувале да читаат посебни дови во текот на целиот рамазан за време на сеџда, после намаз, пред ифтар, во времето на ифтар и во зори.

Опишувајќи го благословениот месец рамазан, имамот Ибнул-Џевзи рекол: „Нема ниту една дова што не е прифатена нема ниту едно добро дело што не се примило, нема ниту едно добро што не е собрано и ниту една штета, без да се отстрани“.
Во втората третина од рамазан сме, имаме уште време, па да го искористиме тоа и да не ни се врати гореспоменатото чувство оваа година, утрото на Бајрам.
Секогаш да се сеќаваме дека целта на постот не е да го скроти телото и да го навикне да поднесува жед, глад и други неволји, туку да ја скроти душата и да ја навикне да го остави она што го сака и лакомо да копнее по задоволството на Саканиот. Она што душата го сака е јадењето, пиењето и препуштањето на страстите, а Саканиот чие задоволство се бара е Возвишениот Аллах.