Мултимилионерот кој среќата ја најде во исламот

Се викам Исхак Мустеким, татко ми е од Египет, а мајка ми е од Северен Судан, а јас сум муслиман веќе две години. Роден сум во Монтреал каде што пораснав. Во моето детство бев одличен ученик и верувам дека мајка ми многу се надеваше на мене, како на нејзин прв син. Но, сè се смени додека ја барав „среќата“. Кога имав тринаесет или четиринаесет години, почнав да изгледам како другите деца на училиште.

Ги гледав децата како се дрогираат, пијат алкохол и излегуваат со девојки. Во моите очи изгледаа многу посреќни од другите деца, па сакав да бидам со нив. Почнав да правам сè што тие правеа, па на петнаесет години завршив во воспитно-поправен дом, бидејќи бев многу лош. На седумнаесет години веќе се „оладив“, престанав да правам лоши работи затоа што си реков: „Наскоро ќе наполнам осумнаесет години и ако ме фатат, ќе одам во затвор“.

Но, не знам што ми се случи тогаш. На осумнаесет години направив уште еден прекршок и ме фатија, па завршив во затвор каде поминав две години. Пред да одам во затвор, мислев дека среќата е кога сум дрогиран, пијан и со девојки. Но, во затвор – бидејќи затворот е училиште за криминалот, ме научија дека среќа е кога имаш многу материјални работи, многу пари. Откако излегов од затвор почнав да „ловам пари“. Бидејќи немав никакво образование, а најбрзиот начин да се дојде до пари беше преку криминал, тргнав по тој пат.

Десет години го живеев тој живот, полн со луксуз, моќ и „почит“. Кога го кажувам ова, луѓето навистина не разбираат, па морам малку да објаснам. Што се однесува до автомобилите, имав неколку мерцедеси, БМВ-а, порше-а, випери, хамери, јагуари, кадилаци, повеќето од големите марки. Куќи, и не коли како обични коли, затоа што кога купувате кола, тоа е за да ве израдува, но работата е што таа среќа не трае. После тоа треба да го опремите автомобилот, но откако автомобилот е опремен, нема што повеќе да се прави.
Ми беше досадно, имав куќа а живеев во хотелски апартмани за кои одвојував околу десет илјади неделно. Бев голем гурман и уживав добро да јадам во најголемите ресторани во градот, каде што јадете на под (поради големиот луксуз), кој повеќето од вас никогаш нема да го видат. Во тие ресторани оброците чинат по четири илјади долари. Ова беше незначително во споредба со луѓето кои трошеа многу поголеми суми за храна на такви места. Го живеев тој живот, живот на милионер, околу десет години. На крајот се запрашав како е можно да не сум среќен иако го имам сето ова. Потоа ја срушив куќата и го фрлив целиот мебел во ѓубре. Кога ја обновив куќата, со најдобрите материјали, и после тоа, седејќи сам во мојата куќа, си помислив: „Па, јас не сум среќен!“ После десет години ме фатија за ситница, па добив казна од единаесет месеци затвор. На крајот од казната бев затворен во ќелија со муслиман. Тој брат муслиман почна да ми зборува за исламот, што навистина ме заинтересира. Кога излезе од затвор, тоа беше добро за него, но лошо за мене. Откако излегов од затвор, се вратив на мојот стар начин на живот.

Заборавив сè во однос на Бог, затоа што кога веќе не си во неволја и не си муслиман, а работите одат добро – повторно го забораваш Бог. Меѓутоа, тогаш запознав жена која беше муслиманка. Читав исламски книги, го читав Куранот и се изненадив кога открив дека истиот пратеник споменат во Библијата е спомнат и во Куранот. Не го разбирав Куранот како што го разбираат муслиманите, се чувствував како Библијата да содржи почеток на приказна која Куранот ја надополнува. Го започнав моето истражување и единствениот проблем што го имав е тоа што како христијанин треба да веруваш дека Исус е син Божји, а ако не веруваш во тоа, тогаш одиш во пеколот-Џехенемот. Не сакав да одам во пеколот по секоја цена! Така, сфатив дека треба да знам што е вистинската вера, што бара детално истражување. Благодарение на Аллах, согледав дека исламот е вистинската религија, па го изговорив шехадетот.
Пред тоа не ги познавав муслиманите, а да беа муслиманите тука, немаше да знам затоа што никогаш не ми зборуваа за исламот. Сега кога сум муслиман и кога се дружам и гледам муслимани, има една работа што навистина ме растажува. Порано многу сакав тетоважи, а на главата ми пишува „ПАРИ“. Но, гледам мали деца, муслиманска младина и гледам дека ја имаат истата тетоважа што ја имав јас, но не на нивната глава, туку на нивните срца. Исламот сакаат да го заменат за пари, за некоја глупост. Навистина ме растажува што не ја знаат вредноста на она што всушност го имаат.

Мене лично исламот ми дава среќа која не ми ја даде сето она што го имав, сите тие пари, девојки, куќа, сиот тој живот.