Не ме привлекуваше верата

За време на пубертетот се барав себеси. Знаев дека патот по кој одат моите родители не е за мене. Ниту тоа е начинот на моите пријатели. Самото следење на вообичаениот пат никогаш не ме привлече. Знаев дека има нешто подобро, нешто посилно, нешто што има смисла. Но, не знаев што е тоа. Не ме привлекуваше ниту религијата. Напротив, имав одредена доза на предрасуди за луѓето кои живеат според некои прописи „таму“. Времето поминуваше. Решив дека нема да одам ни на веронаука. Потоа, со појавата на социјалните мрежи, се појавија нови луѓе во мојот живот. Се сеќавам на моето последно одење во диско, доаѓање дома, објавување фотографии.
Се сеќавам и на прашањето во инбокс: „Нејра, зошто пиеш алкохол?“. Се запрашав, какво лудо и глупаво прашање е тоа. Си одговорив: „Па затоа што ми се пие, затоа што сите пијат...“ Ми одекнаа зборовите. Зарем не сум јас таа што бега од вообичаениот пат, таа што не сака да биде како сите други?!? Беше, и помина... Животот продолжува. Од моите пријатели бришам луѓе кои ми создаваат непријатност... Потоа, еден ден наоѓам видео за смислата на животот. Имаше врска и со верата... Така, го анализирам малку. По неколку дена се појавувам на час по веронаука. Токму тој ден професорот делеше ЦД-а со, меѓу другото, снимка на која се гледа како фудбалер колабира мртов среде натпревар. Имаше и приказни за Мухамед, Божјиот мир нека биде над него.
Го прегледав ЦД-то неколку пати. Не знам што се смени толку многу за неколку дена што се однесува до моето разбирање, дали некој искрено упатил дова, но знам дека таа вечер, гледајќи го истото ЦД, плачев како мало дете над моите гревови. Чувствував гушење. Никому ништо не кажав. Како да објасните нешто што самите не го разбирате? Потоа започна периодот на студирање и истражување и беше донесена одлуката: „Од утре ќе почнам да клањам“. Неколку месеци подоцна, решив да се покријам. И само тогаш моето срце беше на вистинското место. Мојата потрага заврши.

Му благодарам на Аллах што ме упати.