Не сакав да бидам муслиман на „батерии“

Во тој период на „ловење на атрактивна девојка“, Аллах ми овозможи, во средината на февруари 2005. година, да ја добијам првата СМС порака од покриена девојка, на која мојата братучетка ѝ раскажала за мене и така почнавме да се допишуваме. Иако ја немав видено, а се допишував неколку месеци, веќе бев лудо заљубен во нејзините пораки, а и во неа. Едноставно, нејзините пораки во тој момент беа мелем за мојата рана. Инаку, таа учеше во медреса во Тузла, а јас бев на факултет во Зеница...

...По езанот за вечерната молитва, почнав да плачам и да плачам, жал ми беше што рамазан си заминува, сакав да трае подолго, во тој момент ми поминаа мислите како сум живеел дотогаш, како бев без цел, без душа, а Аллах ме упати, а причина беше девојката од медресето во Тузла... Бисмилахир-Рахманир-Рахим!

Сета слава и благодарност му припаѓаат само на Аллах, кој на Правиот пат го упатува кого сака, мирoт и благословот нека бидат над последниот пратеник Мухаммед, неговото семејство, асхабите и сите муслимани во светот.

Сите ние имаме дојдено до вистината на некој начин, а ова е начинот на кој јас дојдов и влегов во вистината, по Аллаховата волја и одредба. Беше мај 2005, година, месецот во кој Возвишениот Аллах одреди мојот животен век да има поинаков, подобар тек, елхамдулиллах.

Живеев живот на просечно селско момче, тинејџер, со излегувања, понекоја девојка и така, вообичаено… а потоа тргнав на факултет по завршувањето на средното училиште. Секогаш чувствував нешто во себе, нешто како скриена искра на верба што тлееше, чекајќи го моментот да светне и да заблеска посилно.

Во првата година на студирање се чувствував како некој важен, имав слобода, пари, не многу, но доволно за да чинам гревови во тоа време, и женско друштво кое можев да го искористам, но, елхамдулилах, потоа Возвишениот Аллах, ме сочувал од големите гревови.

Започнаа јануарско-февруарските испитни рокови во 2005. година. Бидејќи зад себе имав некаков успех, со оглед на тоа што положив неколку испити, решив да си се наградам. Почувствував потреба да си најдам атрактивна девојка. Во првите месеци од потрагата не можев да најдам ништо, бидејќи имав големи желби, па бев малку тажен.

Во тој период на „ловење на атрактивна девојка“, Аллах ми овозможи, во средината на февруари 2005. година, да ја добијам првата СМС порака од покриена девојка, на која мојата братучетка ѝ раскажала за мене и така почнавме да се допишуваме. Иако ја немав видено, а се допишував неколку месеци, веќе бев лудо заљубен во нејзините пораки, а и во неа. Едноставно, нејзините пораки во тој момент беа мелем за мојата рана. Инаку, таа учеше во медреса во Тузла, а јас бев на факултет во Зеница.

Кога дојде време да се сретнам со дотичната, за да не се срамам, јас муслиманот, а не знам речиси ништо за верата, малку нешто од дома, традиционално, малку од училиште, но сето тоа скромно, почнав да го проучувам исламот. Субханаллах, во тој момент го учев исламот поради една девојка. Проучувајќи го исламот на овој начин, сфатив дека јас сум муслиман само на хартија и дека немам речиси ништо од задолжителните обврски што ги пропишува нашата совршена вера.

За кратко време научив многу работи и почнав да извршувам понекоја дневна молитва, но тоа повторно не беше тоа вистинското. А дотогаш одев само на џума-намаз, и тоа за време на училишниот распуст, а и бајрам-намаз, а во средно училиште постев речиси без дневните молитви, бидејќи истото го правеа и моите родители. Кога ја запознав девојка со превез, ми се допадна уште повеќе, па сакав да научам уште повеќе за верата. Меѓутоа, се чинеше дека јас нејзе не ѝ се допаднав многу кога се запознавме. Решив да научам повеќе за верата за да ја фасцинирам повеќе.

Дури некаде на крајот на мај 2005. година Аллах ми го отвори срцето, па и тоа почна да гледа, бидејќи најопасната работа беше внатрешното слепило во кое се наоѓав дотогаш. Тогаш видов дека има луѓе со величина кои гледаат и со биолошки и со „интуитивни очи“, „очи на срцето“, која Возвишениот Аллах ја дава само кому што Тој сака.

Потоа настапија проблеми и со семејството, пред сè со татко ми, кој се плашеше да не го напуштам факултетот, бидејќи почнав многу да се „глупирам“, а почнав и по малку да пуштам брада. Сето ова го налути татко ми затоа што почнав да ги повикувам во верата дома, објаснувајќи им дека тоа што се практикува од верата дома не е доволно. Имаше закани од татко ми дека ќе ми ги запали книгите, дека ќе се распраша која е девојката поради која влегов во заблуда, а и за браќата муслимани кои носат бради со кои почнав да се дружам, бидејќи веќе бев почнал да одам на заеднички молитви во блиската џамија, каде што имаше многу браќа муслимани кои носат долги бради, кратки, подвиткани панталони... Во текот на летото 2005. година, читав само исламска литература што јас или некој од моето семејство (имам постар брат и помала сестра) ја добивме за време на војната или веднаш по војната. За прв пат го прочитав и преводот на Благородниот Куран, збирката на семејната библиотека, Запечатениот рајски пијалак, Ријаду Салихин – Градините на побожните и многу други книги и сето тоа за кратко време, брошури. и летоци што ги имав дома, кои беа таму на полиците цело време додека бев во средно, во мојата соба, ги гледав секое утро кога ќе се разбудев, но тогаш ги гледав само со тие биолошки очи, но Аллах така сакал, Тој, Возвишениот, знае најдобро.

Едноставно бев жеден за исламско знаење, па почнав да барам литература во соседството и целото село, па некои муслимани ме советуваа да не одам толку брзо, за брзо да ми се потрошат батериите, па субханаллах, се молев на Возвишениот Аллах да не бидам „верник на батерии“, никогаш да не го оставам намазот, затоа што тогаш чувствував прекрасно задоволство во градите и сега, елхамдулиллах, сето ова време (над осум години) немам намерно испуштено ниту една задолжителна молитва, сите сим ги извршил на време (ми се случуваше понекогаш да ја преспијам утринската молитва), дури и кога почнав да работам веќе скоро пет години, елхамдулиллах, нека остане така, иншаллах, да заминам на друиот свет додека сум во молитва или моето последното дело во овој световен живот ќе биде молитвата. АМИН ЈА РАБ! Целата дотогашна среќа што ја имав во животот беше илузија, некако вештачка, јазикот ми се смееше, а срцето ми плачеше. Во текот на летото 2005. година, плачев цела ноќ, читајќи разновидна исламска литература, особено кога при рака ја имав книгата која содржи многу хадиси кои зборуваат за Аллаховата милост и Аллаховата казна: плачев од радост, како Аллах е бескрајно милостив, плачев и поради стравот од Возвишениот Аллах, од Неговата казна.

Секој пат кога после плачењето се чувствував некако почисто, Аллах ме прочистил со плачењето на покајанието, иншалАллах, а потоа ме украси со верата, Аллаху екбер! Потоа наидов на еден хадис на пратеникот Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, каде што се пренесува дека рекол: „Кога Аллах ќе му посака добро на Својот роб, го упатува во верата, го подучува во верата.“

Потоа дојде мојот прв рамазан во десеттиот месец од 2005. година, како вистински верник, мумин, субханаллах, елхамдулиллах и машаллах, тоа беа прекрасни денови и ноќи во исламот. Последниот ден од рамазан, чекајќи го ифтар, бев на првиот кат од куќата во мојата соба, од каде можев да ја видам старата селска џамија, која е оддалечена повеќе од еден километар од мојата куќа, а се наоѓа на другата страна на селото. По езанот за вечерната молитва, почнав да плачам и да плачам, жал ми беше што рамазан си заминува, сакав да трае подолго, во тој момент ми поминаа мислите како сум живеел дотогаш, како бев без цел, без душа, а Аллах ме упати, а причина беше девојката од медресата во Тузла...

И така продолжи времето на мојот ислам, а јас, елхамдулиллах, успешно ги положив испитите, а во исто време стекнав нови знаења за исламот, најдов и нови пријатели во исламот, а девојката од Тузла не се јавуваше баш често, па затоа во 2007. година решив да ја посетам во Тузла, бидејќи и таа ја завршуваше медресата, да видам дали конечно има некакво фајде или не, јас пролетта заштедив малку пари, засадувајќи за луѓето во селото градини за жетва.

Гледајќи дека не е многу заинтерсирана, а јас сериозен да се договориме околу женидба, се вратив од Тузла без надеж за брак и набргу откако дипломирав, благодарение на Аллах, брзо почнав да работам, се вработив во фирма поради долгот за стипендијата. Брзо се оженив за една симпатична скромна верничка, елхамдулиллах, кој ми роди ќерка во рамазан 2011. година, машаллах, среќно дете, Аллах да им подари среќа и успех во двата света, а и оваа година во рамазан, иншаллах, очекувам уште едно дете. Нека Возвишенот Аллах ми подари среќа во моето семејство, потомството, да ги упати моите родители да бидат добри муслимани, да бидат сите од корист за себе и за муслиманите и да заминат на тој свет во таква состојба! АМИН ЈА РАБИ, затоа што, навистина, делата се вреднуваат според завршувањето.

СЕТА СЛАВА И БЛАГОДАРНОСТ МУ ПРИПАЃААТ САМО НА АЛЛАХ, БЛАГОРОДНИОТ ГОСПОДАР НА СИТЕ СВЕТОВИ.

Брат од Завидовиќи