Од Ирена до Амина

Јас сум Амина, порано ме викаа Ирена. Мислам, сè уште го имам тоа име, но го додадов моето ново исламско име, елхамдулиллах. Ова е мојата приказна за тоа како дојдов во исламот. Минатата година, на свадбата на мојот драг пријател, запознав еден интересен човек кој е муслиман. Тоа беше, меѓу другото, првото нешто што ми го кажа за себе. И така разговарав со овој муслиман кој ми откри факти за исламот кои досега ми беа непознати. Признавам, не знаев ништо за исламот. Имав само предрасуди, дека сите муслимани се терористи, не сите буквално, но тоа е терористичка религија, сакаат да го освојат цел свет и да ни ја наметнат својата религија. Освен тоа, знаев дека не јадат свинско, иако не знаев зошто, и дека не пијат алкохол. Овој брат пиеше, како? Па ти си муслиман, ама баш затоа ми беше интересен погледни го – си реков – па тој е муслиман, не се разликува од нас, пие, се забавува, ужива, тоа мора да е модерен муслиман.
Она што ми го откри тој брат за верата беше изненадувачки и шокантно за мене. Ми рече, знаеш ли дека Исус бил еден од пратениците, тој не бил син Божји. ШТО??? Па како е тоа можно, како си толку сигурен во тоа. И имаше уште многу интересни работи што ги открив, но најмногу што ме привлече беше неговата смиреност, неговото справување со фактите од Библијата, која тој ја прочитал 3 пати, а јас ниту еднаш, а јас се изјаснував како католичка. Бев толку засрамена. Во октомври минатата година почнав да го читам Куранот. Сакав да видам што е толку магично во исламот, сакав да го читам Куранот, како што тој ја прочитал Библијата 3 пати, почна да ме интересира сè за исламот и Бог.
Не бев голема верничка во католицизмот, на 16 години престанав да одам во црква, а сега имам 30. Како што почнав со Куранот, сè ми стана помалку јасно, имаше стихови (ајети) кои звучеа исто како во Библијата, не разбрав што е трикот. Решив да побарам помош во Босна. Со оглед на тоа дека во Босна живеат многу муслимани, а бидејќи јас живеам во Хрватска, не ми беше проблем да побарам форум со муслиманки на Интернет и го најдов. Јас на тој форум се поврзав со муслиманки кои ми помогнаа во првите чекори каде, што и како да истражувам и барам.
Отпрвин бев толку беснa, лутa, не можев да верувам дека ние (Хрватите, католиците, што и да е) никогаш не сме биле извор на вакви информации. Пред мене беше сосема нов свет, се чувствував како да сум отворилa огромна врата за која досега не ни знаев дека постои, а зад таа врата се крие море од знаење што беше скриено од мене. Едноставно не можев да верувам дека досега сум живеела во незнаење, како е можно дури и да живеам без сето ова што почнав да го откривам. Сакав да запознаам муслиманки во мојата земја, но, бидејќи не познавав никого, решив да прашам муслиманки (сестри) на форумот. Една сестра ме поврза со сестри во градот каде што живеам. И тоа беше навистина благослов од Возвишениот Аллах.

Како што растеше моето знаење или спознавање на исламот, чувствата во моето срце се менуваа, но видов дека почнав да се менувам. Почнав да размислувам поинаку, особено кога запознав две прекрасни сестри кои ми помогнаа толку многу и беа, и сè уште се, огромна поддршка. Првите средби со нив ми се незаборавни, не се сеќавам дали некогаш во животот сум сретнала толку топли и прекрасни девојки. Самото тоа што сум во нивно присуство за мене беше мир, инспирација, убавина.
По периодот на фрустрација, гнев, недоразбирање, почна мирот. Почнав да чувствувам неопислив внатрешен мир. Секојдневно читав за исламот, разговарав со сестрите, учев. И тогаш започнаа соништата. Тоа беше некаде на крајот на февруари годинава. Почнав да сонувам за џамии и за време на тој сон почувствував неверојатна благодат, смиреност, сонував како покриени жени излегуваат од џамиите, но најголемо влијание врз мене имаше сонот во кој сонував дека клањам. Се видов себеси како го извршувам намазот, како да сум над себе, тогаш воопшто не знаев да клањам, но во сон ги видов сите движења во намазот. Чувството што го имав тогаш не може да се опише, беше неверојатно. Утрото по тој сон, решив дека треба да научам да се клањам, купив книга и почнав да учам. Веднаш научив арапски, моите прекрасни сестри ми помогнаа многу во се. Се молев со нив во џамија иако не знаев се на памет, се молев со книга во рака, не можев повеќе да издржам без да се клањам. Ме влечеше неверојатна сила. Силата на Аллах, субханаллах .
Плачев секогаш кога го слушав езанот за намаз, плачев во џамија со моите сестри кои се клањаа, плачев дома, едноставно не знаев што се случува, но знаев дека веќе не сум истата личност. Знаев дека не можам да се вратам на мојот „стар“ живот, не можам да се вратам по сè што научив, по сè што доживеав и откако Аллах, субханне ве теала, ми го отвори срцето и ми го покажа исламот, не можев да се вратам. Можев само да одам напред. За 2 недели научив да клањам, бев толку желна за знаење, имав толку многу сила, не можев да престанам. Во мај решив да го кажам шехадетот (сведоштвото) во џамијата, пред имамот, сакав да си го одбележам тој чин. Тој ден беше посебен.
Во присуство на моите сестри, дури и некои мои пријатели, и други љубопитни луѓе, ги кажав зборовите на шехадетот.
- ЕШЕДУ ЕН ЛА ИЛАХЕ ИЛЛАЛЛАХ, ВЕ ЕШЕДУ ЕННЕ МУХАМЕДЕН АБДУХУ ВЕ РЕСУЛУХУ. Почнаа солзи, липања... Денови по мојот шехадет се чувствував како да „летам“, имав толку многу позитивна енергија, зрачев толку многу позитивност, елхамдулиллах.

Сега дојде моментот да се соочам со моето семејство за мојата одлука. Сестра ми знаеше затоа што сум многу блиска со неа и таа беше свесна за сè што се случуваше. Морав да им кажам на моите родители. Решив прво да ѝ кажам на мајка ми. На мое изненадување, таа ја прифати мојата одлука многу смирено (моите дови упатени до Возвишениот Аллах беа прифатени) и не беше претерано изненадена бидејќи знаеше и дека ме интересира исламот. И покрај тоа што таа не можеше да го разбере преобраќањето во друга религија, бидејќи сум родена како католик, со текот на времето ѝ објаснив на мајка ми дека сите сме родени муслимани и дека се враќаме во исламот, дека не се „преобраќаме“ во друга религија. Денес мајка ми се помири со мојата одлука, секој ден ѝ кажувам за мојот живот во исламот, знае што се случува и го прифати тоа, ја виде мојата позитивна промена и се надевам и искрено верувам дека еден ден ќе биде горда со мене во нејзиното срце затоа што сум муслиманка, елхамдулиллах.
Татко ми сè уште не знае. Верувам дека ја забележа промената во облекувањето, но тој нормално не го коментира мојот стил, a ниту сега. Го молам Возвишениот Аллах да ми даде сила да му кажам на татко ми кога ќе дојде време. Го молам Возвишениот Аллах да ги упати моите родители и моето семејство, амин. Живеам во земја каде што има околу 1,3% муслимани од вкупното население, а повеќето од нив живеат во главниот град. Од сите тие муслимани, малку се оние кои се религиозни, а кои се придржуваат кон основните прописи на исламот, со гордост можам да кажам дека со моите сестри припаѓам на таа група на религиозни луѓе, елхамдулиллах.

Со гордост велам, ЈАС СУМ МУСЛИМАНКА, сакам да бидам муслиманка, елхамдулиллах. Не чувствувам никаква тежина за тоа, барем не во моето срце. Ништо не ми е тешко да направам во името на Возвишениот Аллах. Добро знам дека ме чекаат многу искушенија, многу препреки кои треба да се надминат, но со Аллахова помош ништо нема да биде невозможно. Свесна сум дека моето учење само што започна и колку повеќе знам, толку повеќе гледам колку треба да научам, но јас сум исклучително среќна поради тоа. Ги прифаќам правилата и прописите еден по еден, по длабоко размислување, и ги прифаќам со целото мое срце, и со секое прифаќање мојата вера расте и зајакнува елхамдулиллах.