Преку сихрот до исламот

Како може човек лесно да биде измамен од убавините на овој свет, без да размислува за тоа што го чека по смртта. Толку сигурен и задушен од илузијата дека ќе живее долго, дека ќе постигне сè што ќе посака, дека ќе успее во сè што ќе замисли и дека секој сон ќе му се оствари. Талкаме бесцелно, како во бунило, трчајќи по пари, слава, престиж, себично грабајќи сè што ни се нуди, заборавајќи на основните норми на хуманоста, а камоли смртта. Размислете како човечко суштество на кое му е даден ум да размислува и срце да чувствува, а потоа погледнете околу себе. Дали навистина мислите, како и повеќето жители на земјата, дека сте создадени да живеете околу шеесет години, да умрете – и тоа е тоа? И јас мислев дека е вистина и живеев во таа лага 21 година. И тогаш се разбудив, како некој што се буди од долготрајна кома, како некој што се прашува: „Кој сум јас?“, „Што правам овде?“, „Кој ме донесе овде и зошто?“, „Каде сега по ова будење?!“

Пет клучни прашања чии одговори зависат од вашиот живот, од вашата смрт и од она што доаѓа по смртта: Дали сте задоволни, среќни, исполнети и најважно – дали вашата душа го има потребниот мир? Вашиот одговор на барем едно од моите прашања е негативен. А клучот за душевен мир е сите одговори да бидат позитивни. Душата не може да има мир ако има сериозни прашања на кои не сте нашле одговори. Таа копнее по послушноста кон Оној кој ја создал и сè додека не ѝ се задоволени основното право и потреба, таа нема да ја има својата хармонија! Кој ја создал душата? Оној кој ги создал небесата, земјата, сонцето, месечината и сè што е видливо и невидливо. Истиот Кој мене и тебе ти даде живот, до одреденото време, и Кој ќе ни даде смрт, кога ќе дојде време за тоа и конечно – Оној Кој, според начинот на кој си го живеел овој живот, ќе ти го уреди вечниот живот.

Повеќето луѓе не веруваат дека човекот, всушност, е создаден за вечноста, а не за минливоста. Луѓето навистина не сакаат да сфатат дека Бог е Владетел на сè и Оној кој управува со сè и дека се должни да Му се покоруваат. Дури ни самата смрт, која ја гледаат секој ден, не им е доволно предупредување. Смрт – она од кое би побегнале, но знаеме дека не можеме; она што би сакале да го одложиме, а знаеме дека немаме контрола над тоа; она од кое се плашиме до таа мера што дури и помислата на тоа нè прави да се згрозиме и не можеме да го избегнеме.

ШТО ЌЕ ПРАВИШ КОГА ЌЕ УМРЕШ? Кој сум јас? И зошто ти поставувам чудни, застрашувачки прашања што ти предизвикуваат морници? Те прашува некој што живеел во незнаење и илузија 21 година. Бев христијанка, а сега сум муслиманка. Една од оние муслиманки кои се молат пет пати на ден и чие тело е покриено така што ѝ се гледаат само лицето и рацете. Јас сум воспитана како христијанка, православна жена, која верува во светиите, Исусовото распнување за нашите гревови и дека сите луѓе ќе одат во рајот. Прославував Божиќ, Велигден, празници, палев свеќи за мртвите, живите итн., значи – сè што христијаните, нормално, прават. Си помислив тогаш, доволно е да бидам добар човек и ќе бидам добро, за овој „живот по смртта“ знаев само дека има рај и пекол и дека добрите луѓе ќе одат на уживање, а лошите во оган. Библијата, како Писмо, беше нешто што само свештениците и монасите беа одговорни да го проучуваат и знаат, тоа не важеше за нас обичните луѓе. Верата, како што реков, беше сведена на чести прослави и ретки патувања во црква каде што ќе им се молиме на светците.

За мене Исус беше „син Божји“ кој беше жртвуван на крстот за да ми се простат гревовите и да отидам во рајот. Се крстев, иако никој никогаш не ми објасни што всушност значи „свето тројство“, а да бидам искрена и денес не ми е јасно. Исто така, точно знам дека повеќето христијани не го разбираат ова. Но, обичаите на предците биле свети и морале да се почитуваат. Требаше да ги следите истите чекори, а ако понекогаш вашиот ум почнал да работи и се запрашате „Што не е во ред овде?“ мораше автоматски да ги отстраните таквите мисли од вашата глава поради хармонија во куќата и во општеството.

Од сите десет Божји заповеди, знаев само неколку од нив, кои не ги вклучуваат првите две (немојте да имате друг бог освен мене, не правете си врежан лик) и кои директно се косат со она што го прават христијаните. Да се верува во светци, да се чуваат икони на ѕидовите и да им се моли, всушност, е припишување содружник на бог, а Тој го нема. Бог е Еден, Единствен, за сите нас, кои и да сме, каква и да ни е бојата на кожата, нацијата или религијата. Тој нè создал сите нас и никој не е рамен со Него, ние сме само должни да Му се покоруваме како што Тој бара од нас. Секој човек кому му е даден разум, ако ја бара вистината, ако истражува, проучува, чита, правично расудува и прави непристрасни заклучоци, по Божја волја ќе дојде до вистината. А вистината е, всушност, најдобра за нас иако повеќето луѓе ѝ вртат грб од страв да не се соочат со неа.

КАКО ДОЈДОВ ДО ВИСТИНАТА? Со помош на болест. Болест која ми ги уништи животот, телото и психата. Малку е чудно да се каже дека болеста е нешто што довело до позитивна промена во нечиј живот, но тоа навистина е така. На 19 години ненадејно се разболев од тешки аритмии пропратени со гушење и кризи на свеста за кои лекарите не ја знаеја причината, а уште помалку имаа лек. Во овој случај не се работеше за еден лекар, туку за најеминентните стручњаци по кардиологија на територијата на Црна Гора и Србија, овде се работеше за совет на лекари кои и покрај долгогодишното искуство и успех во својата работа, и покрај воспоставена дијагноза, и покрај сите опсежни испитувања, анализи и таблети немаа соодветен и ефикасен лек за некој кој имал вентрикуларни аритмии, со пет последователни прескокнувања на срцето по ред. И како би можеле лекарите да имаат лек за некој чија причина за болеста не е откриена?

Причината за мојата болест не беше генетска, ниту физичка по природа, бидејќи беше предизвикана од нешто што медицината го негира, а кое го дознав дури по тешка агонија. Мојата болест беше предизвикана од сихр (маѓија). Човекот е таков што попрво ќе си признае дека е луд отколку дека има проблем со нешто што е невидливо и несфатливо за човечкиот ум. Во основа, само затоа што не можеме да видиме нешто не значи дека не постои. Откако ги видов сите лекари, почнувајќи од кардиологот и завршувајќи со психијатарот, гледајќи дека нема подобрување, болеста доведе јас и мојата сопруга да бараме лек кај многумина, и астролози и, конечно, лекари со Куранот т.е. практичарите на шеријатска рукја.

Кога почнав да се лекувам со Куранот, мојот живот почна да се менува, аритмиите се олеснија, мојата психичка состојба стана постабилна, како и односите со моето семејство. Почнав да читам и да истражувам од што страдам, за сихрот, за неговото влијание врз човекот, за џините (демоните) кои злите луѓе ги испраќаат преку сихрот за да им наштетат на другите, најмногу поради завист. А најмногу ме интересираше: што е тоа толку силно што успеа да ме извлече од црната дупка што ми ја проголта младоста; што, всушност, е напишано во Куранот; што е тоа што толку ги мачи џините испратени да ми го уништат животот? Моето христијанско воспитување ме наведе прво да ја земам и да ја прочитам Библијата. Почнав од Стариот Завет и Божјите заповеди, обрнувајќи посебно внимание на првите две: „Јас сум Господ, Бог твој… Немој да имаш други богови освен Мене! Не прави за себе идол, ниту некаква слика... немој да им се поклонуваш, ниту да им служиш.“ (Втора Книга Мојсеева, 20:2-5) Првата заповед е кристално јасна и го потврдува единството на Создателот со реченицата која ја изразува заповедта – дека мораме да веруваме само во Него и дека освен Него не можеме никому да му припишуваме божествени својства.

Црковното учење го потврдува истото, а ниту она што е напишано во Католичката Библија не му противречи. Потврдивме дека постои само Еден Бог. Ми се појави збунетост во моментот кога почнав да размислувам за втората заповед. Зборот „идол“ го одразува потчинувањето кон нешто и славењето на тоа во смисла на почит и поврзаност на срцето со него. Во втората книга Мојсеева има поинаква форма на реченицата која гласи: „Не прави за себе врежан лик, ниту некаква слика на она, што е горе на небото, што е долу на земјата и што е во водата под земјата; немој да им се поклонуваш, ниту да им служиш, бидејќи Јас сум Господ, Бог твој.“ Концептот на реченицата е ист како и во горенаведената, со дополнително појаснување во форма на зборот „врежан лик“ и се однесува на сè што е создадено од човечка рака. Заклучокот е дека Библијата експлицитно го забранува ИДОЛОПОКЛОНСТВО.

Самото правење икони или статуи, молење за нив, почитување и барање помош од нив е идолопоклонство. Ова ги вклучува не само иконите и статуите, туку и крстот или било што на кое му се припишува една од моќта што му се припишува на Бога. Исто така, во Петтата Книга Мојсеева, 25 и 26 стих, пишува: „Ликовите на боговите нивни со оган изгорете ги; да не ти се присака да го земеш среброто или златото, што е на нив, за да не биде тоа за тебе јамка, бидејќи е тоа одвратност пред Господ, твојот Бог; и не ја внесувај ГНАСОТИЈАТА во домот свој,…бидејќи тоа е проклетство.“ Целиот Стар Завет е против идолопоклонството, а Исус го презел тоа во новиот завет. (1. Коринтјаните 5:10; 1. Коринтјаните 6:9; Галатјаните 5:20; Ефесјаните 5:5; Откровение 21:8; Откровение 22:15).

Исто така, никаде нема докази дека Исус користел некакви идоли или симболи кои би го доближиле до Бога. Застанав таму, сфаќајќи дека цел живот сум правела нешто што е строго забрането со Светото писмо. Уште од детството нè учеа дека иконите се „свети“, им се молевме, ги бакнувавме, баравме да побараат од Бога нешто што ни треба. Но зошто? „Па, тоа беа луѓе кои беа украсени со побожност и вера, па Бог ќе одговори на нивната молитва, а не на твојата“, беше единствениот понуден одговор. Споредуваш што пишува во Библијата и што те учат родителите и црквата и сфаќаш дека има многу работи што не се совпаѓаат. Како може некој подобро од мене да ја објасни или изрази мојата потреба, желба, молитва на Бога?

Тој „светец“ е мртов, не е меѓу нас, телото му е, во повеќето случаи, под земја или балсамирано некаде во манастир, во ковчег, лежи, не може ниту да стане, ниту да оди, ниту да зборува – тој не може да си помогне себеси – И КАКО ЌЕ МИ ПОМОГНЕ МЕНЕ? Моментот кога ќе сфатите дека сè што ве научиле е лага и погрешно – не е безболно. Целото ваше верување, кое се засноваше на она кое штотуку сте го сфатиле дека е измислица, е доведено во прашање. Се чувствувате безвредно, понижено, омаловажено, потресено. Се нервирате. На вашиот ум и душа сега им требаат информации кои се точни, за да ја заменат фарсата што била присутна дотогаш.

Следниот чекор е неуморно да ја барате вистината, бидејќи само така можете да се смирите. Навечер читав, барав на интернет, запишував, ја споредував Библијата со цитатите од Куранот што ги најдов. Куранот само го потврди она што го најдов во Стариот Завет, почнувајќи од забраната за идолопоклонство, суеверијата, забраната на алкохолот, свинското месо, наредбата за покривање на жените итн. Куранот исто така откри сè што ми беше нејасно до тогаш. Дека Авраам, Мојсеј, Исус и многу други биле само гласници, луѓе чија основна должност била да ја пренесат вистината дека БОГ Е САМО ЕДЕН И ДЕКА НЕ ТРЕБА ДА МУ СЕ МОЛИМЕ НА НИКОЈ ОСВЕН НЕГО. Сите пратеници, исто како и Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, кому му е објавен Куранот, како Последен Божји пратеник, биле должни да повикуваат во монотеизам.

Колку и да знаев дека напишаното е вистина и дека исламот (верувањето во еден Бог и потчинетост само Нему) е вистина, пред сè затоа што срцето ми се смири од тоа знаење и затоа што по Божја волја Куранот беше причина за моето излекување, ми требаше многу храброст да го направам тој одлучувачки чекор и да станам муслиманка. Менталната стабилност и разговорот со себе се неопходни за една ваква голема одлука, а нејзиното спроведување е уште потешко. Ве задржува фактот дека сте родени како христијанин, ве задржува семејството, општеството, стравот од туѓото мислење, стравот од загуба, стравот од болка, но ако знаете дека ваша должност е да ја барате вистината, тогаш имате уште поголема должност да ја прифатите кога конечно ќе ја најдете.

Не можете долго да се борите против она што срцето го посакува, а разумот потврдува дека е вистина, затоа што немате валидна причина да одите против вистината.

Дури тогаш за првпат го зедов во раце преводот на Куранот. Сè што дотогаш имав прочитано од него беше исклучиво од интернет и со цел да се бара вистината. Сега сакав да го прочитам, сакајќи да знам каква порака ни дал Мухамед, Божјиот мир нека биде над него, испорачана од Бога. Со секој нов прочитан ајет, мојата вера во Аллах, мојот и твојот Господар, Оној што создал сè – стануваше посилна. Кога дојдов до стихот кој гласи: „Кога го слушаат тоа што му се објавува на Пратеникот, гледаш како им течат солзи од очите бидејќи знаат дека тоа е Вистина, па велат: ,Господару наш, ние веруваме, па запиши нè и нас меѓу тие што посведочиле!‘“ (Поглавје Ел-Маиде, стих 83), почнав неконтролирано да плачам од среќа и копнеж да му станам потчинета на Аллах, еден од оние кои ќе се трудат своето вечно живеалиште, по Негова волја, да го направат огромен Рај, како небото и земјата. Потоа, со очи полни солзи и од срце, за првпат реков „Ешхеду ен ла илахе иллаллахи ве ешхеду енне Мухамеден абдуху ве ресуллуху.“ (Сведочам дека нема бог освен Аллах и сведочам дека Мухамед е Неговиот роб и пратеник). Мојата среќа и задоволство во тој момент беа неописливи со зборови. Се чувствував како некој кој е ослободен од окови по 21 година. Можете ли да ја замислите среќата на тој човек? Моето ми изгледаше пет пати поголемо. Продолжувајќи да го читам Куранот, со уште поголемо задоволство и радост затоа што Аллах ми зборува во него, бидејќи Куранот е говор на нашиот Господар и раздвојувач на вистината од лагата, разбрав многу работи кои ми беа нејасни како на христијанка. Куранот имаше одговор на секое прашање, од наједноставното до најголемото и најважното прашање. Сеопфатноста на Куранот, неговата порака, неговите учења и неговата убавина може да ја разбере секој кој искрено ќе прочита најмалку два ајета.

Од книгата: Клучот за вистината

Марина Паљушевиќ