Преобраќање на душата

Се сеќавам токму на тој момент кога ми се промени целиот живот, кога сфатив дека веќе не размислувам „ако го прифатам исламот“, туку дека во еден момент почнав да размислувам „кога ќе го прифатам исламот“. За мене тоа веќе не беше дискутабилно. Тоа стана неизбежно.

Кога ме „обзеде“, беше како оној момент кога ќе сфатиш дека си заборавил нешто важно дома, а стомакот ти се искривува и не можеш да дишеш. Во тој момент сфатив дека повеќе не сум личноста која сакам да се убедам дека сум или дека не сум била таква долго време. Се сеќавам на сонцето во тој момент и се сеќавам на патот пред мене. Се сеќавам дека за момент заборавив каде возам. И се сеќавам дека се плашев, недвосмислено и тоа беше ирационален страв.

Кога верата вели – дека сме родени муслимани, односно дека сме родени во чиста вера по волја на Бога, не се сомневам во тоа. Сигурно го правев тоа и знаев дека сум, иако во тоа време не знаев точно што сум.

Сепак, знаев што не сум. Не бев католички христијанка со целото мое срце, без разлика колку здраво ѝ се молев на Марија или колку крстови и статуи имав во куќата или на колку црковни служби одев на кои мајка ми ме носеше и ме убедуваше да присуствувам. Учев и се молев и барав одговори на прашањата што ме мачеа. Имаше низа настани низ мојот живот, настани, мои сопствени спомени и соништа кои немаа смисла во моментот кога ги сонував, но ми беа врежани во меморијата...но со текот на времето ми станаа појасни.

Мојот прв краток вовед во исламот дојде во форма на книга наречена „Кралот на ветрот“ од Маргерит Хенри, која ја опишува приказната за еден мал марокански младоженец и неговото посебно ждребе. Бев страствен читател во мојата младост. Иако не се сеќавам колку години имав тогаш, многу добро се сеќавам на делот за неговиот пост во месецот рамазан. Некако сметам дека ова е првобитното будење на моето срце и движење кон она што навистина бев, но без никакво друго сериозно изложување на исламот во годините по читањето на таа книга, повторно го изгубив сето тоа.

Некое време подоцна, претпоставувам дека имав околу осум години, кога ја прочитав „Кралот на ветрот“, кога имав околу дванаесет години – ме мачеа мистериозни соништа што не ги разбирав сосема. Тие беа за работи за кои не знаев ништо. Тие не беа страшни, но изгледаа толку реално...оној на кој најживо се сеќавам беше сон каде што стоев во совршено квадратна просторија обложена со дрвена облога со дезениран тепих кој беше поставен во една насока. Гореа светилки за да ја осветлат просторијата.

Лево од мене имаше врежан дрвен параван зад кој имаше друга просторија, соба за која знаев дека во овој сон е соба што ја користат жените. Знаев и дека некој како мене не треба да биде во просторијата каде што стоев. Не само што стоев во оваа забранета соба, соба за мажи, туку таму стоев и без ништо да ми ја покрива главата.

Како дванаесетгодишно христијанско девојче, концептот на посебни соби за мажи и жени и концептот на покривање на главата беше нешто за што буквално никогаш не ми беше кажано или изложена на тоа. Како и да е, во овој сон знаев и чувствував што правам погрешно, што треба да правам правилно и во моето срце немаше прашање зошто.

Ја чувствував љубовта и грижата на милосрдниот Бог кој ме гледаше како стојам во собата и се чувствував како да го изневерив својот Создател. Тоа чувство на срам и тага е она што ми изгледа најживописно во сонот, иако и сега можев да ги нацртам собата и резбаниот панел. Многу добро се сеќавам на нив.

Се сеќавам и на долгиот фустан што го носев. Иако не навлегував во сонот, дури се сеќавам како изгледаше женскиот дел. Верувам дека овој сон е причината зошто толку силно сакам да носам хиџаб, чувствувам дека Бог ме подготвува за работите што ќе ги направам дури една деценија подоцна. Имаше и други соништа за работи како мажи кои носат брада, што не ми беше логично во тоа време. Помина една деценија и можеби пет месеци пред да се преобратам, сонував друг сон.

Штотуку го завршив телефонскиот разговор со еден мој познаник муслиман во кој тој ме задеваше во врска со моето прифаќање на исламот. Бев категорична дека иако го почитувам исламот и некои работи ми имаат смисла, не верувам доволно во него за да го прифатам исламот. Напорно се борев да останам во негирање. Бев толку исплашена што не сакав да признаам што всушност веќе сум во срцето. Но, Бог имаше поинаква идеја и план за мене.
 Само што го завршив повикот, легнав на креветот, ги затворив очите и веднаш бев пренесена на друго ниво. Пред мене стоеше жена покриена од глава до пети, со нешто што изгледаше како маска на нејзиното лице: превез што ја покрива долната половина од нејзиното лице, така што можев да ги видам само нејзините очи и половина од нејзиниот нос/лице.

Бев фасцинирана и преплашена од неа во исто време. Дојдов поблиску да погледнам и во тој момент сфатив дека сум јас зад тој превез и дека се гледам себеси. Се одвратив во ужас, скокнав од креветот и го фрлив телефонот низ собата. Бев преплашена, бев шокирана... Сепак, почувствував дека видов поглед на сопствената иднина...

Чувството во мене во моментот откако го изговорив шехадетот е чувство кое никогаш нема да можам да го опишам со зборови.

Се чувствував како да блескам толку силно внатре што ќе експлодирам во ситни парчиња светлина. Чувствував дека Бог ми ги одзема сите гревови и ме прави нова, како да сум го вратила видот после толку години слепило или како конечно да сум се разбудила после долг сон. Мирот и среќата од тој момент ќе живеат во мене засекогаш, чувството е неописливо...


Се сеќавам на моментот кога знаев дека сè се смени. Во текот на мојот живот отсекогаш бев личноста каква што сум сега, по волја на Бога, само што ми требаа 22 години за да стигнам до местото каде што можам да го разберам и прифатам тоа. Од тој ден, никогаш не погледнав назад. Никогаш не се покајав за тоа што го направив затоа што во изминатата година и половина најдов повеќе смисла, среќа и повеќе задоволство во мојот живот отколку во 22-те години што му претходеа. 
 Никогаш не би била некој друг освен ова што сум сега. И тоа, пријатели мои, е вистинското преобраќање на мојата душа.

Извор: Discovering Islam