Татко ми ме праша дали сум се потурчила

Родена сум, како и многумина во тоа време, во комунистичко семејство. Татко ми, воено лице, дури и не ѝ дозволуваше на мајка ми да ме однесе во црква. Сепак, таа тоа го направи тајно. Не празнувавме верски празници затоа што „не е попот тој што ја носи платата“, туку таткото. Моите баби, се разбира, ми кажуваа што знаат за Бога, а тоа многу ме интересираше. Се сеќавам дека на петгодишна возраст ги прашав каде е душата на човекот, дали можам да ја видам доколку широко ја отворам устата и како таа излегува од човекот кога тој умира. Отсекогаш ме интересираше тоа. Кога имав осум години, ми пукна слепото црево. Вкупно сто и четири часа се водев под погрешната дијагноза на лекарка кој мислеше дека имам труење, а јас полека умирав од претстојната сепса.

Благодарение на Бога, а потоа и на ажурноста на мајка ми, бев оперирана буквално неколку часа пред почетокот на целосната сепса. За време на операцијата сум доживела шок. Срцето ми застанало речиси една минута. Следеше дводневна кома и борба за живот. Докторите ми давале добри шанси, но не се разбудив цели два дена. Сето тоа време живеев на друго место. Се сеќавам небаре беше вчера. Тоа беше минување на мојот живот како низ некој етер. Гласови на ангели, голема бела светлина, чувство на мир и прекрасно цветно поле. Не можам да ви ја опишам таа убавина. Кога ѝ кажав на мајка ми за тоа по некое време, таа заплака. Таа рече: „Тоа било твоето место во Рајот, но сè уште не ти е времето да умреш“.

По неколку дена се разбудив од кома, полека се опоравив и заборавив на сè. Растев среќна и безгрижна, како ништо да не се случило. На петнаесетгодишна возраст повторно почнав да се интересирам за верата, одев во црковните хорови и земав литература за христијанството. Во мојот роден град нема муслимани, така што тоа е единствената вера на која можев да се обратам. Меѓутоа, овој пат нешто не тргна како што треба. Не можев да соберам дека еден е три, а три е еден. И така, многу работи ми беа уште позбунувачки, никако појасни. Кога поставував прашања, одговорот беше дека морам да верувам без постојано да се преиспитувам себеси. Верата е прашање на уверување и убедување, а мене ми изгледаше како слепо верување. Така, јас бев христијанка, полу-практикант, полу-верник. Не знаев во што верувам! Еден ден сè изгледаше нормално, другиот нелогично.

Потоа почнав да читам за будизмот, потоа за зен-будизмот, јудаизмот и така натаму. Сето тоа време не бев крстена. Кога имав речиси осумнаесет години, требаше да поминам една година на студентска размена во Америка. Се плашев да одам далеку без да се крстам, мислејќи дека Бог така ќе ме заштити. И тогаш, на своја иницијатива, се крстив во црква мислејќи дека тоа ми треба за да бидам заштитена. Па, не знаев.

Поминав не една, туку три години во Америка. Поради лошите финансии и неможноста да студирам во Србија следната година, решавам да останам и да си ја пробам среќата таму. Останувам до јуни 1995 година. Работев, се финансирав и полека студирав. Сепак, преголемиот притисок од околината, лошото друштво, зависноста од дрога, алкохолот и сите форми на лошо однесување оставија лошо влијание врз мене. Особено што бев без родители и цврсти примери. Но, благодарение не Возвишениот Аллах, брзо се освестив и сфатив дека морам да се вратам. Ако сакам да најдам нормален пат и да завршам училиште, морам да побегнам од луѓето кои сакаат да бидам како нив. Фала му на Бога, не попуштив, а толку пати бев блиску. Аллах да не даде никому!

Се враќам дома изменета, нервозна, нестабилна, не знаејќи што и како да продолжам да студирам. Се разбира, нашиот образовен систем не сакаше да ги препознае моите две години студирање во Америка. Морав да почнам одново. Сакајќи да се запишам на психологија во Белград, завршив на студии по педагогија во Приштина. Година на тешка депресија. Следната година се селам во Белград. Првата година беше солидна, втората исто така, третата не успевам. Почнувам да учам сè помалку и помалку, сè повеќе и повеќе бескорисно да го трошам времето. Така беше скоро две години. Бев како изгубена. Ја барав смислата на животот. Повеќе не ја наоѓав во науката што ја сакав, ниту во друштвото со кое излегував. Брзо ќе ми здодееше сè. Целосно заборавив на верата, одев во црква само кога ми беше тешко. И тоа е сè. Тежок период.

Доаѓа 2000 година. Во тоа време запознав многу студенти од арапските земји, но посебно се дружев со еден. Од нив научив некои основни работи за исламот, кои дотогаш ми беа речиси целосно непознати, ако се исклучат предрасудите што ги имав, како и повеќето луѓе на овие простори. Се дружевме со месеци. По само еден месец запознавање, тој пријател ми говореше за можен брак. Нешто такво ми звучеше неверојатно, бидејќи мислев дека човек мора долго да се забавува со некого или барем да го познава за да може да изгради заедничка иднина. Но, признавам, приказната за брак со муслиман уште повеќе ми ја зголеми љубопитноста да дознаам повеќе за таа вера.

Почнува рамазан, крајот на 2000 година. Тој и неговите другари постат, извршуваат заеднички молитви, одат на ифтари. Сето тоа беше ново искуство за мене. Машаллах! Искрено, им завидував на молитвата. Како само паѓаат ничкум и ја допираат земјата со челата и колку посветено му се молат на Бога! Не знаев така да се молам. Потоа тргнав обратно, почнав да одам во црква секој ден и се обидував да се молам, но моето срце не беше таму, па затоа сум повеќе љубопитна за исламот. Тие, неговите пријатели, среќни, ми наоѓаат литература.

Почнувам да читам превод на Куранот, а после тоа сè повеќе и повеќе читам и истражувам на интернет. Барав некои други пријателки, муслиманки, за да видам дали тие како жени ќе ми олеснат да му пријдам на исламот. Во тоа време, благодарение на Аллах, тој се врати во Либија. Го немав видено неколку месеци. Тоа ми даде доволно време да се посветам на мојата нова љубов, исламот, во истражувањето на верата на Аллах. Ах, колку бев среќна што најдов нов жар, нов сјај, нова светлина на дното на темниот, долг тунел. Нова надеж за мене и спас на мојата душа, која со години викаше по Вистината, а всушност ѝ се приближуваше.

Во меѓувреме ги прекинав студиите и почнав да работам во преведувачка компанија. Запознавам една сестра, Либијка. Таа имаше време да ме поучи за верата, елхамдулилах. Бев чест гостин во нејзиното семејство. Зедов исламска литература и разговаравме со часови. Во меѓувреме, мојата потрага по знаењето се зголемуваше секој ден и секоја минута. Доаѓа Рамазан 2001 година. Сакам да постам, барем да пробам. Ми велат, бидејќи не сум муслиманка, не важи, немам добро дела, само гладувам. Но, никој не ме спречи, испостив половина од рамазан. Само Аллах знае дали беше правилно или не, но ете, тоа беше во Негово име.

Потоа мојот пријател дојде во Белград на неколку дена да ја заврши својата дисертација. Се видовме во неколку кратки прилики. Му реков дека сакам да го прифатам исламот. Тоа беше голем шок за него. Ми рече да почекам, да почекам малку. Треба да си дадам време и да размислам уште повеќе. Треба да се преиспитам за кого го правам ова. Тој сака да се ожени со мене, но тогаш ме замоли да преминам во ислам поради неговите родители. А моите родители никогаш нема да прифатат да се омажам за муслиман, а камоли да им кажам дека сум муслиманка. Марама, ислам, сопруг Арап. Полека, треба да земам воздух. Но, тоа не ме поколеба. Се разделивме како двајца најдобри другари, со ветување дека сè, ако даде Господ, ќе биде добро, само не знаеме кога. Тој рече дека треба да бидам трпелива.

Дојде и 2002 година. Јануари, мошне студена зима овде во Белград. Моите кошмари почнуваат. Сонувам дека умрам и декаа ме погребуваат како христијанка, за мене нема Џенет. Како? Не смеам да го дозволам тоа. Ја викам сестрата Хала и инсистирам да го прифатам исламот пред нејзиното семејство, да бидат мои сведоци. Меѓутоа, таа и нејзиниот сопруг ми велат да почекам уште малку. Ова траеше неколку недели. Агонијата и кошмарот се повторија.

Во тоа време ја прочитав книгата на Мухамед Асад „Патот за Мека“. И тоа беше крајот за мене. Се избањав темелно, облеков чиста облека, го зедов Куранот во раце, клекнав на сеџда и го изговорив шехадетот. Утрото, веќе по сабах (утринска молитва), ѝ се јавив на Хала и им кажав дека итно треба да се видам со нив тој ден. Не утре.

Одам кај нив на 22. јануари 2002 година, околу икиндија (попладневна молитва) и велам дека дојдов да го изговорам шехадетот. Нивна должност е да ме примат. Не сакав да умрам како неверник. Аллах ја знае мојата намера. Ги замолив повеќе да не ме спречуваат. Подготвена сум! Порано-подобро, ми наоѓаат облека, (јас во тесни фармерки, тешко мене!), марама, ме покриваат и ми велат: „Ајде, те слушаме!“ И тогаш, како најголема радост и како најголема тага, сите емоции во едно, и срцето сака да скокне од градите. Како најубавото нешто на целиот свет. Со треперлив глас, за прв пат пред сведоците велам: „Ешхеду ен ла илахе иллаллах ве ешхеду енне Мухаммеден абдуху ве ресулуху.“

Почнувам да се тресам. Сè излезе од мене. Сите тие години на потрага, страдање и болка, сè што се натрупало. Сакав да летам, да ги бакнам сите, да им кажам колку ми е лесно сега во душата. Аллаху мој, колкава благост, колкава милост! Неопислива среќа! Кога би можела, би се искачил на врвот на Белград и би им рекла гласно на сите, како Омер ибн ел Хатаб: „Јас сум муслиманка, дојдете и бидете среќни како мене!“

Ја извршив својата прва заедничка вечерна молитва (акшам). Прекрасно чувство. Тогаш морав веднаш да си одам дома, за да не ме фати доцниот мрак. Многу работи се случуваа во мојот стан во тој период. Се менував од ден на ден. Се менував од ден на ден. Следните неколку дена извршував молива додека гледав во тетратката. Молитвите беа бавни, честопати намерно прекинувани со гласна музика, со упади во собата. Но, како што минуваше времето, сè повеќе ја зајакнував верата.

Се разбира, сè уште ништо не сум им кажала на моите родители. Во февруари истата година, морав да си одам дома. Беше многу тешка недела. Морав да се молам тајно, не знаејќи ни каде е киблата (правецот при молитвата). Но, со волја на Аллах, најдов сила и ѝ реков на најмладата сестра дека сум го прифатила исламот. Ѝ велам да ми помогне бидејќи морам да извршувам по пет дневни молитви, а навечер ми е тешко да ги спојам сите. И така, едно попладне, таа „чуваше стража“ додека јас извршував молитва. Кога завршив со молитвата, ја најдов како плаче. Имаше многу прашања, но и разбирање. Зошто ова, зошто тоа? Таа ми даде поддршка, Аллах нека ја упати! Таа ме предупреди да не им кажувам ништо на моите родители додека не дојде вистинското време. По една недела се вратив во Белград. Решив за првпат да одам во џамија. Заминувам, повторно околу икиндија. Не знаев дека имале некое предавање за млади тој ден, ја пропуштив молитвата, чекајќи пред џамијата.

Пред акшам, малата група луѓе полека ја напуштаат малата медреса. Влегуваат во џамијата. Ги следам облечена во долго одело, широки панталони и марама. Тие се наредија во саф (низа), јас на страна. Една сестра ми вели: „Дојди блиску!“ Топло ме повлече кон себе и ме исправа. Ја почувствував нејзината топлина и благост. Почнуваме да ја извршуваме молитвата, а јас се тресам небаре ќе умрам. Молитвата завршува и јас повторно си одам. Тие што се љубопитни, почнуваат да ме испрашуваат, од каде сум и други работи. По неколку минути реков дека неодамна го прифатив исламот и дека сум нова, првпат сум во џамија. Сестрите почнуваат да го величат Аллах (Аллаху Екбер), а потоа доаѓа друга сестра и ни кажува дека го прифатила исламот пред година и пол. Сите почнуваат да плачат. Одам дома таа вечер и сфаќам дека не сум сама. Нè има повеќе. Фала му на Аллах! Не можам да ви опишам како се чувствував тогаш. Само Возвишениот Аллах знае како ми скокаше срцето! Така го проширив кругот на муслиманки околу мене. Сè повеќе учев од нив. Машаллах, сите сестри беа таму и сите сакаа да помогнат. По мојата прва посета на џамијата, кога ги запознав, почнавме редовно да се слушаме и да се гледаме.

Многу брзо оваа мала, но силна група, почна да се собира, најчесто во студентскиот дом. Тоа беше времето на моето интензивно учење за исламот и животот на една муслиманка. Се среќававме барем еднаш неделно, а ако требаше, и почесто. Секогаш кога на некоја сестра ѝ требаше помош, се договаравме како да ѝ помогнеме, без разлика дали се работи за финансиска или некој друг вид помош. Се сеќавам дека еднаш една од нас беше многу болна и сестрите се организираа, отидовме кај неа дома, ѝ помогнавме да подготви храна и да го исчисти станот.

За време на мојот престој во Белград, се среќававме и подготвувавме предавања на различни теми. Секоја недела имаше ново предавање. После тоа ќе имавме дискусии, да видиме како сето тоа сме го разбрале. Неколку пати сме гостувале во Сараево. Така запознавме многу сестри Арапки кои живеат во Босна, како и една прекрасна сестра од Ирак, Уму Махмуд. Научив многу од неа. Искрено, никогаш не сум имала ваков џемат (заедница), ниту по заминувањето во Босна, ниту после тоа.

Секогаш радо се сеќавам на моите сестри, се молам за нив, Возвишениот Аллах да им даде секое добро. Впрочем, понекогаш толку многу ми недостигаат што плачам кога ќе помислам на нив, но нека е за добро. Да се бориш за исламот со нив во Белград беше вистинска чест! Аллах да ги заштити и да им го подари Џенетот!

Мојата гардероба се смени, па и ставовите. Сè полека си доаѓаше на свое. Пролетта мајка ми дојде во Белград и остана со нас неколку дена. Решив тој ден да ѝ ја откријам мојата тајна. Ми беше многу тешко и не знаев како да го направам тоа, но мајка си е мајка. Три дена се мачев да ѝ кажам и тајно ја извршував милитвата. Еден ден го ставив шалот и ѝ реков: „Мајко, јас одам да извршам молитва, а ти дојди потоа во собата за да разговараме“. Мајка ми плачеше, не знам дали од тага. Веројатно. Сепак, таа ме прегрна и рече дека кога сум среќна, и таа е исто така. „Ќе ти помогнам, никогаш нема да ти одмогнам, “ – ми рече. Не сакав да си одам дома тоа лето. Семестарот заврши. Решив да одам во Сараево. Заминувам со друга сестра, наводно на седум дена. Таму добив понуда да работам во една организација во текот на летото. Така ќе можев да предавам англиски, да учам за исламот и да бидам со муслиманите во исто време.

Родителите се согласија. Останав скоро цело лето. Добив многу исламска литература, дури и две семејни библиотеки. Летото заврши, а јас сакав да си одам дома покриена. Меѓутоа, кога стигнав, Татко ми ме праша дали сум се потурчила. Уште мажење, не доаѓаше предвид. Мака. Ѝ рекол на мајка ми дека, ако се покријам, нема да ме пушти дома. Треба да почекам да се омажам или да го напуштам родниот град. Мислеше дека така е подобро за сите. Му беше многу тешко.

Останав дома од септември 2002. година до скоро крајот на октомври 2003. година. Тој период беше емотивно многу тежок, но Возвишениот Аллах полека испраќа олеснување. Татко ми се помири со тоа дека исламот е моја лична работа. Веќе имам 27 години. Не може да управува со мене, барем не толку. Ми дозволи да постам, да се молам и да правам што сакам, но не јавно, пред роднините и соседите. Можам да носам што сакам. Марама, не, никако. Не можеше да го преболи тоа.

И така годината и повеќе денови полека поминуваа. Фала му на Аллах, во септември 2003. година добив писмо од либиската амбасада дека можам да добијам виза за патување. Отидов со мојата драга мајка прво во Тунис, а потоа во Либија. Некаде на границата, во туѓ автомобил, додека го поминувавме сахарскиот дел на Тунис, гледајќи ги убавите предели и за првпат јадејќи кус-кус, се покрив.

По првиот месец минат во Либија, имавме шеријатска свадба и семеен ручек за неговото семејство. Од мојата страна, само мајка ми беше присутна. Немаше пари за другите да дојдат. Но, убаво беше. Мала и скромна свадба. Фала му на Возвишениот Аллах за Упатството! Тоа е најубавиот и највредниот подарок од Семоќниот Аллах. Му благодарам што ме заштити и ме одржа во живот низ сите искушенија, пред и по исламот, и што ме удостои да бидам дел од уметот (заедницата на муслиманите)! Неизмерно Му благодарам што ми даде добар сопруг! Елхамдулиллах за сè! За сета оваа среќа што ја чувствувам затоа што сум муслиманка. Од книгата „Го прифатија исламот како Белкиса“, – Ениса Агановиќ